Het labyrint komt in veel verschillende culturen voor. De oudste bekende afbeeldingen van labyrinten zijn zo’n 6000 jaar oud en zijn gevonden op eilanden in de Middellandse en Egeïsche Zee. Later werd het labyrint onder meer via het oude Egypte en de Minoïsche beschaving en vandaar via de Griekse mythologie en de Etruskische cultuur een onlosmakelijk deel van de Europese cultuurgeschiedenis. Sinds 300 jaar na Christus heeft het ook een plaats gekregen in de Christelijke traditie: in een aantal kerken en kathedralen in Frankrijk, Italië en Engeland liggen labyrinten. Het bekendste ligt in de kathedraal van Chartres. Waarvoor en hoe het labyrint precies gebruikt werd, is nog steeds een mysterie. Het lijkt erop dat het veelal een rituele en ceremoniële functie had en gebruikt werd voor rites de passage. Dat sluit ook aan bij de betekenis die aan het labyrint wordt toegeschreven: het verbeeldt het levenspad van de mens en de transformaties die daarop plaatsvinden.

Het labyrint wordt op verschillende manieren geïnterpreteerd. Onze interpretatie sluit aan bij die van het levenspad; van geboorte tot de dood.

Daarbij willen wij wel de nadruk leggen op de chaotische vorm, de kronkelingen in het pad en de wendingen. Als je het labyrint van een afstand ziet heeft het een mooie overzichtelijke vorm. Maar eenmaal het pad volgend sla je steeds bochten om en is het lastig nog te zien wat je al gelopen hebt en wat je nog moet lopen om naar het midden te komen. De desoriënterende werking ervan interesseert ons. Welke kanten ga je op in de hectiek van de stad en van je leven.

Als bron

De makers  de Theaterstraat en zinnig Noord hebben elkaar gevonden in de behoefte om denkruimte te creëren rondom de vraag wat ‘betekenis’ kan geven in onze tijd, in onze stad. Daarbij kwamen zij al snel uit bij de vraag wat ons mensen richting geeft. Over welke ‘paden’ lopen we? Hoe kunnen we daarop uitzoomen?

Wij vinden het belangrijk om af en toe uit te zoomen, van het alledaagse leven, naar een breder perspectief. Van de routes die we op de automatische piloot door de stad nemen, naar de wendingen die ons leven neemt en de keuzes en toevalligheden die daarachter liggen. Dat geldt voor onze individuele verhalen, maar ook voor het gezamenlijke verhaal, het grotere geheel waar wij deel vanuit maken.

In het energieke en chaotische Amsterdam lopen talloze verkeersstromen door elkaar en vaak lijkt het devies: ‘voor je kijken, doorlopen’. In ons eigen leven kan het makkelijk net zo gaan. Maar wat is dan onze existentiële equivalent van google maps? Hoe weten we waar we heen willen, en is dat niet onlosmakelijk verbonden met waar we vandaan komen?

In het tweede gedeelte wordt het publiek uitgenodigd het Labyrint in te gaan.Voor lopen van het Labyrint wordt het  de volgende een vraag gesteld:

Wat als je nu tijdens het wandelen naar het midden je opnieuw je eigen route aflegt dat je gelopen hebt van het begin tot nu toe? Welke richting(en) ben je uitgewandeld?

In het midden kan je dan even ademhalen. En kijken naar de andere mensen die op het labyrint wandelen, lopend door hun eigen geschiedenis heen, als vele wijzers van een klok waarin je in het midden even stilstaat. In het midden van het labyrint staat ook een tweede vraag;

Als dit het nu is en je loopt het labyrint terug, zou je je voor kunnen stellen dat je de toekomst inloopt? Welke wendingen zou je nog willen nemen, of veroorzaken?

In het labyrint loop je in je eentje. Maar wanneer je om je heen kijkt zie je dat je tegelijkertijd met andere mensen een pad loopt. De optelsom van al deze levens en verhalen maakt onze omgeving en onze samenleving. De vraag die we daarbij op willen roepen is; waar kom je vandaan en waar ga je naartoe?

 

FLYER DRAFT 2